OZ. Opowieść wielu, reż. Joanna Piwowar-Antosiewicz

OZ. Opowieść wielu

Najpierw jest grupa. Śmiech, wspólny język, poczucie, że jest się po właściwej stronie. Potem ktoś przesuwa granicę. Ktoś nie reaguje. Ktoś odwraca wzrok. Ktoś mówi, że to przecież był tylko żart.

„OZ. Opowieść wielu” zaczyna się tam, gdzie przynależność przestaje być bezpieczna. Gdzie troska może stać się kontrolą, milczenie – zgodą, a odpowiedzialność nie daje się przypisać jednej osobie. Nie ma tu niewinnych obserwatorów i jednego winnego. Są ludzie, którzy chcą należeć. I decyzje, które podejmują, kiedy obecność w grupie zaczyna mieć swoją cenę.

Spektakl nie jest adaptacją „Czarnoksiężnika z Krainy Oz”. Bierze z niego kilka figur i przesuwa je we współczesność. Zamiast żółtej drogi jest żółta linia metra – granica. Można się przed nią zatrzymać. Można ją przekroczyć. Nie zawsze można wrócić na tę samą stronę. Rozum, serce i odwaga nie są tutaj czymś, co bohaterowie mają zdobyć. Nie są nagrodą ani odpowiedzią. Sprawdzają się dopiero w działaniu: kiedy trzeba zdecydować, czy zareagować, czy przemilczeć; zostać czy odejść; ochronić siebie czy zobaczyć drugiego człowieka.

„OZ. Opowieść wielu” to opowieść o przemocy, która nie musi zaczynać się od uderzenia. O cenie przynależności. I o momencie, w którym zdanie „to nie moja sprawa” przestaje wystarczać.